Wislawa_Szymborska_Cracow_Poland_October23_2009_Fot_Mariusz_Kubik_08_1_

 

 

Haine

 

Voyez combien elle reste efficace,

combien elle se porte bien

en notre siècle, la haine.

Avec quel naturel elle prend les plus hauts obstacles.

Combien il lui est facile : sauter, saisir.

 

Elle n’est pas comme les autres sentiments.

Leur aînée, et pourtant leur cadette.

Elle sait engendrer toute seule

ce qu’il lui faut pour vivre.

Si elle dort, ce n’est pas d’un sommeil éternel.

L’insomnie ne lui ôte pas ses forces, au contraire.

 

Peu lui chaut, religion ou pas,

pourvu qu’on soit dans les starting blocks.

Peu lui chaut, patrie ou pas,

pourvu qu’on soit dans la course.

La justice n’est pas mal, au départ.

Ensuite, elle court toute seule.

La haine. La haine.

Le visage tordu

par l’amoureuse extase.

 

Pouah ! les autres sentiments

chétifs et avachis.

Depuis quand la fraternité

attire –t-elle les foules ?

A-t-on vu la miséricorde

arriver la première ?

Le scrupule soulève combien de prosélytes?

Elle seule sait soulever, on ne la lui fait pas.

 

Douée, réceptive, extrêmement bosseuse.

Nul besoin d’aligner les chants qu’elle composa.

Toutes ces pages d’histoire numérotées par elle.

Tous les tapis humains qu’elle a su déployer

sur combien de places et de stades.

 

Inutile de se leurrer :

elle sait aussi faire du beau.

Splendide ses lueurs d’incendie dans la nuit noire.

Admirables les déflagrations au petit matin rose.

Ses ruines possèdent une majesté indéniable

et la colonne robuste qui s’y dresse 

n’est pas dénuée d’un humour gaillard.

 

En grande virtuose, elle joue du contraste

entre le vacarme et le silence

entre le vermeil du sang et la blancheur de la neige.

Mais s’il est un motif dont elle ne se lasse jamais,

c’est bien celui du bourreau propre sur lui

penché sur la victime flétrie.

 

Toujours prête à entreprendre un nouvel ouvrage.

S’il faut attendre, elle attendra.

On la dit aveugle. Elle ?

Avec ces yeux de sniper ?

Intrépide, elle regarde l’avenir en face.

Elle seule.

 

Traduit du polonais par Piotr Kaminsky

In, « Wistawa Szymborska : De la mort sans exagérer /

O smierci bez  presady »

Wydawnictwo literackie, Krakow, 1997

 

 

 

Nienawiść

 

 

Spójrzcie, jak wciąż sprawna,

Jak dobrze się trzyma 

w naszym stuleciu nienawiść.

Jak lekko bierze wysokie przeszkody.

Jakie to łatwe dla niej - skoczyć, dopaść.

 

Nie jest jak inne uczucia.

Starsza i młodsza od nich równocześnie.

Sama rodzi przyczyny, które ją budzą do życia.

Jeśli zasypia, to nigdy snem wiecznym.

 

Religia nie religia -

byle przyklęknąć na starcie.

Ojczyzna nie ojczyzna -

byle się zerwać do biegu.

Niezła i sprawiedliwość na początek.

Potem już pędzi sama.

Nienawiść. Nienawiść.

Twarz jej wykrzywia grymas

ekstazy miłosnej.

 

Ach, te inne uczucia -

cherlawe i ślamazarne.

Od kiedy to braterstwo

może liczyć na tłumy?

Współczucie czy kiedykolwiek

pierwsze dobiło do mety?

Porywa tylko ona, która swoje wie.

 

Zdolna, pojętna, bardzo pracowita.

Czy trzeba mówić ile ułożyła pieśni.

Ile stronic historii ponumerowała.

Ila dywanów z ludzi porozpościerała

na ilu placach, stadionach.

 

Nie okłamujmy się:

potrafi tworzyć piętno.

Wspaniałe są jej łuny czarną nocą.

Świetne kłęby wybuchów o różanym świcie.

Trudno odmówić patosu ruinom

i rubasznego humoru

krzepko sterczącej nad nimi kolumnie.

Jest mistrzynią kontrastu

między łoskotem a ciszą,

między czerwoną krwią a białym śniegiem.

A nade wszystko nigdy jej nie nudzi

motyw schludnego oprawcy

nad splugawioną ofiarą.

 

Do nowych zadań w każdej chwili gotowa.

Jeżeli musi poczekać, poczeka.

Mówią, że ślepa. Ślepa?

Ma bystre oczy snajpera

i śmiało patrzy w przyszłość

- ona jedna.

 

Voir aussi :

Une voix dans la discussion sur la pornographie / Głos w sprawie pornografii (21/01/2017)

Monologue pour Cassandre / Monolog dla Kasandry (04/04/2017)

Psaume / Psalm (14/07/2017)